Het gaat nog steeds om zichtbaarheid, voor mij.

Waardoor ik tot dit schilderij kwam was … ‘Wat is mijn geschenk aan de wereld?’ En ik had er ook allemaal beelden bij. En niks daarvan is eigenlijk er uitgekomen wat ik bedacht had. Dus het heeft zichzelf geschilderd. Maar het geeft mij heel veel vrijheid om juist buiten de verwachtingen te kleuren? Ook bij mezelf, omdat ik nogal veel van mijzelf verwacht.

Dus ik ben eigenlijk altijd in gevecht met wat ik van mezelf verwacht en wat er dan vervolgens uitkomt. Maar wat er uitkomt is wel puur en echt.

Dus dit is wat er uit is gekomen. En ik kwam er achter dat doordat ik dit maakte en die vragen van jou, die je stelde dat ik het eigenlijk in mijn kunst belangrijk vind dat niet ik zichtbaar word, maar het verhaal van een mens die er naar kijken. Dus het is ervaringsgericht; wat voel ik en dat mensen kunnen groeien in bewustzijn en in zelfliefde. Doordat ze hun verhaal daarin herkennen, erkennen en dan kunnen groeien en zich bevrijd voelen. Wie heb ik voor me? En wat kan daar uit komen? Hoe kan die zichzelf zichtbaar maken. Wie je mag zijn met jouw verhaal in dat moment. En dat gaat voorbij aan regels, dat gaat aan voelen en in je lijf zijn en dan helemaal mogen zijn met alles wat je met je in je hebt in je draagt.

Ja, dat is denk ik het geschenk wat ik dan kan geven. Dat ik merk dat ik graag wil dat bepaalde kleuren tegen mekaar aankomen zodat het schuurt, knalt, beleeft. Maar als het écht klopt en het is écht een match, dan begint mijn schilderij te stralen. Ja, écht. En dan denk ik ja, dit klopt. En dan is het eigenlijk van onschatbare waarde. Want het doet iets bij die mensen in huis. Dan denk ik, ja nu klopt het. En daar gaat het over. Ook heel gaaf hoe het licht nu erop valt en hoe het weer een heel andere dimensie krijgt.

Comments are closed.